Een jaar geleden

Vorig jaar op 22 mei kwamen mijn man en ik erachter dat ik weer zwanger was. Het was een erg vreemde dag. Vlak daarvoor waren we er namelijk achter gekomen dat Lance, onze lievelingskat, was doodgereden. Tranen met tuiten. Het was op een donderdag. Eigenlijk kon ik pas zaterdag een zwangerschapstest doen. Maar toch heb ik het donderdagavond al gedaan. En wat bleek: zwanger! Zes weken daarvoor had ik een miskraam gekregen, met 9 weken was het een missed abortion. Na veel ellende en pillen om de miskraam op te wekken met 10 weken, ben ik uiteindelijk in het ziekenhuis beland en alsnog met spoed gecurreteerd. Ik vond het verschrikkelijk. Eerst zo blij dat je zwanger bent, en daarna zo ontzettend verdrietig dat het kindje niet meer blijkt te leven. Gelukkig was de eerste keer dat we het weer probeerden weer raak. Heel blij dat alles nog prima werkte blijkbaar, maar vooral heel angstig. Panisch, liever gezegd. Ik ben eigenlijk de hele zwangerschap bang geweest dat het weer mis zou gaan, maar die eerste 12 weken was ik echt in alle staten. Gelukkig gingen we drie weken naar Spanje en had ik veel afleiding. Je weet het rationeel allemaal wel hoor; het kindje was niet goed, je lichaam ruimt het op, het is eigenlijk juist goed, etc etc. En dat is ook allemaal waar. Maar poeh, ik ben zelden zo verdrietig geweest. Rationeel denken was op dat vlak totaaaaal niet mijn sterkste kant tijdens de zwangerschap! Panisch en angstig, ja dat was ik wel.
Maar uiteindelijk bij 12 weken grote opluchting! Het kindje zat er nog en het zag er allemaal goed uit. Phew!  Maar eigenlijk pas bij 16 weken geloofde ik echt dat het goed kwam. We zijn toen bij dokter Papa geweest in Amsterdam. Ja mensen, zo heet die meneer echt. En hij maakt pretecho’s en heeft de allerbeste apparatuur. Hij heeft met 16 weken alvast alles nagekeken wat normaal bij de 20-weken echo gebeurt. En, we hoorden dat we een zoontje kregen!! Ik heb mijn man nog nooit zo blij gezien. Ik zat vooral heel verbijsterd naar het scherm te kijken. “Heeft ie een piemel? Huh?!”. Ik was er heilig van overtuigd dat het een meisje zou worden 😉
Inmiddels is Spencer alweer 4,5 maand bij ons. Wat was ik blij dat hij eruit was haha. Dat hele zwanger zijn is aan mij niet besteed geloof ik. Ondanks dat ik er fysiek eigenlijk vrij makkelijk doorheen ben gefietst. Toch vind ik het 100x prettiger dat ik Spencer gewoon kan zien en dat ik kan inschatten hoe het gaat. Dat is vaak toch maar een raadsel als het kindje nog in je buik zit.
Lance missen we nog steeds. Van de miskraam heb ik soms nog steeds verdriet. Maar Spencer is het allermooiste van de hele wereld wat ons betreft 🙂 Wat kan er veel gebeuren in een jaar!

1 reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s